Investment Chart Kondratiev Wave
Sunday, 31 January 2010
De Washington consensus ingeruild voor Bejing consensus?
Friedman haalt in zijn column vandaag (http://www.nytimes.com/2010/01/31/opinion/31friedman.html) Katrin Bennhold aan (http://www.nytimes.com/2010/01/27/business/global/27yuan.html?pagewanted=all): de Bejing consensus rukt op en de Washington consensus verliest invloed
Saturday, 30 January 2010
Het einde van de derde weg
Bos maakte in zijn den Uijl lezing van 25 januari 2010 korte metten met het derde weg denken van Kok. De socialistische veren moeten weer opgekopt worden.
De lezing heet: De derde weg voorbij.
NRC: Bos stelt dat Kok bedoelde: het ging kok erom dat dat de sociaal democraten de markt eindelijk als realiteit gingen zien.
Bos is een diepe greppel aan het graven om de verzorgingsstaat heen. Marktwerking werkt niet goed in de zorg [en stat niet ter discussie bij dfensie, politie etc].
NRC stelt dat er nu concerte stappen nodig zijn om het nieuwe denkgoed in de praktijk te brengen [we zitten inde winter van de tijdgeest].
Gek toch dat we steeds de nieuwe politieke wind willen laten komen van de denkers van de PvdA. Natuurlijk zitten we omhoog met het nieuwe denken van de PVV.
Maar toch, men verwacht een nieuw denken van Bos en niet een geschrift van balkenende of Rutte.
Bos werd gezien als de prins van paars (onze versie van de derde weg).
Clinton maakte het grotere publiek bekend met de term Derde weg. Ik citeer: „We haved moved pastthe sterile debate between those who say Government is the enemy and those who say Government is the answer. My fellow Americans, we have found a third way.‟
Eind jaren '90 publiceerden Blair en Anthony Giddens hun beider visies over de derde weg. Voor hen moest De Derde Weg met name een antwoord bieden op de sociale gevolgen van de technologische vooruitgang en de globalisering, waardoor kennis en informatie steeds belangrijker werden. Deze nieuwe uitdagingen betekenden dat links nieuwe manieren moest vinden om de traditionele waarden uit te dragen. Die waarden - gelijkwaardigheid, gelijke kansen, verantwoordelijkheid en gemeenschapszin - waren en bleven essentieel voor een rechtvaardige samenleving. Die radicaal andere aanpak was vooral pragmatisch. Ideologie hoorde bij Oud Links. Vanaf nu ging het erom te doen wat werkt.
Het ging bij de Derde Weg vooral om de volgende drie elementen. Eén: een relativering van de staat als enig instrument om de samenleving te veranderen. Twee: een herwaardering van de markt, ondernemerschap en globalisering als welvaartscreërende krachten die ons in staat stellen ook sociaal beleid te voeren. Drie: ruimte maken voor de verantwoordelijkheid die mensen zelf kunnen nemen in een verstandig evenwicht tussen rechten en plichten en met als doel ontplooiing.
In de praktijk kwam de combinatie van deze drie uitgangspunten er op neer dat het gat dat een terugtredende overheid liet ontstaan opgevuld moest worden door ofwel markt, marktprikkels en ondernemerschap dan wel door “empowered individuals” die hun
verantwoordelijkheid namen of moesten nemen.
Bos: die marktwerking sloeg door.
Op 9 november 2009
verscheen er een bericht op teletekst pagina 127 onder de titel: Steun voor kapitalisme
neemt af. Ik kan het niet na laten de tekst aan u voor te lezen, deze ging als volgt.
"Steun voor kapitalisme neemt af. Wereldwijd is maar elf procent van de mensen tevreden met het kapitalistische systeem. Volgens een BBC-peiling onder 29.000 mensen in 27 landen wil de meerderheid hervormingen en eerlijker verdeling van de welvaart. De val van de Muur werd door velen als een overwinning van de vrije markt gezien. Twintig jaar later is alleen in de VS en in Pakistan nog meer dan 20% van de mensen enthousiast over het systeem.
Vooral in Frankrijk, Mexico en Brazilië is men negatief. Bijna overal wil een meerderheid dat de overheid sterker ingrijpt. Alleen in Turkije is een meerderheid daartegen."
Ik laat dit intrigerende bericht even voor wat het is en probeer eerst een terug te kijken. Wat is er gebeurd met het kapitalisme?
Het internationale bedrijfsleven of althans delen daarvan, vormden steeds meer een eigen gemeenschap, met eigen normen en een eigen moraal. Met als meest pregnante voorbeeld de krankzinnige beloningen die normaal moesten worden gevonden.
Een tweede verandering betrof de invloed op machtsverhoudingen. Werknemers verloren
macht ten opzichte van het ondernemingsbestuur. Regeringen verloren macht ten opzichte van multinationale ondernemingen. En de dynamiek op markten werd zo groot dat het steeds moeilijker werd voor regeringen om deze markten goed te ordenen.
Tegenover het neoliberale There Is No Alternative [TINA]staat There Are Real Alternatives. Ons vermogen politiek relevant bezig te zijn staat of valt met onze overtuiging verschil te kunnen maken. Te lang hebben de neo-liberalen
ons proberen te doen geloven dat globalisering een anonieme onvermijdelijke beweging was die over ons heen kwam en waar je niet onderuit kon, met zijn allen richting steeds Angelsaksischer economische ordening, een steeds kleinere collectieve sector en steeds vrijere markten.
Maar na de crash van vorig jaar en de regeringswisseling in de Verenigde Staten weten we beter. Ook globalisering is maakbaar. Misschien niet in Nederland, maar wel in de Verenigde Staten en in internationaal verband zoals de G20. Plotseling blijkt globalisering geen anonieme en autonome ontwikkeling te zijn maar maakbaar in Washington. Meer regulering van markten blijkt opeens wel mogelijk. De politiek blijkt zich wel met bonussen te mogen bemoeien. Het beleggingsbeleid van banken kan wel ter discussie komen.
Nog steeds is voor Nederland globalisering groot en ongrijpbaar en kunnen we daar in ons eentje niet zoveel aan doen. Maar in het Amerika van na de crisis en met Obama aan het roer blijkt globalisering op Amerikaanse en dus op wereldschaal wel degelijk beinvloedbaar. Dat is winst en dat biedt hoop.
Scandinavische landen laten al jaren zien dat ook met een grote collectieve sector economieën goed kunnen groeien én evenwichtige inkomenspolitiek kunnen voeren én voorop kunnen lopen met duurzaamheid. [meer duurzaamheid via een socialistische overheid?]
zorg werkt niet volgens markteconomie:
Het zorgverzekeringsstelsel in Nederland is hier een goed voorbeeld. In naam gaat het daarbij om marktwerking in plaats van staatssturing. Maar de doelmatigheidsvoordelen die dat op zou moeten leveren worden stelselmatig teniet gedaan door compenserende regelgeving. Consumenten betalen een hoge premie om ze bewust te laten zijn van de kosten van zorg en hen zo aan te zetten tot efficiënt keuzegedrag; maar om redenen van rechtvaardigheid compenseren we de meerderheid van de consumenten met een zorgtoeslag. Verzekeraars worden geacht efficiënt zorg in te kopen om zo winst te kunnen maken; maar als ze met slechte risico's bljven zitten wordt dat nagecalculeerd en vergoed. Zorgaanbieders mogen aanbieden al naar gelang de vraag; maar als het te duur is legt de overheid kortingen op. Resultaat is een zodanige bureaucratie en regeldichtheid dat mij de
vraag wel bezig houdt welke doelmatigheidsvoordelen per saldo over blijven. Misschien moet de conclusie vooral zijn dat marktwerking maar beperkte voordelen biedt op gebieden waar inkomenspolitiek en toegankelijkheid de publieke belangen zijn die niet in het geding mogen komen; die vragen dan immers om heel veel compenserende regelgeving die de doelmatigheidsvoordelen teniet kunnen doen.
Er is slechts één probleempje met economische socilaistische politiek: het past zo slecht in modellen. Die dure auto en dat mooie speelgoed allemaal wel. Maar veiligheid, zorg, natuur, milieu en rechtvaardigheid allemaal veel minder. Die economen weten dat allemaal wel en zetten in hun voetnoten precies uiteen welke beperkingen hun modellen allemaal hebben. Maar het effect op het publieke debat en op het maken van beleid is ondertussen funest.
Ik zou liever een andere les trekken en dat is dat we vooral realistisch moeten zijn over de markt. In dat licht kan het verstandiger zijn de markt af te schermen dan haar trachten te temmen. De markt gedraagt zich soms als Bokito. Je kunt heel lang denken dat je hem onder controle hebt maar op een dag doet hij toch wat zijn reflexen hem ingeven. Uiteindeljk geeft een hele brede diepe greppel meer zekerheid dan een goede dompteur.
Zo is het vaak ook met de markt. De markt kan enorm veel welvaart, innovatie en
werkgelegenheid genereren maar draait uiteindelijk altijd om commercieel gewin. Dat motief kan in heel veel sectoren van de economie heel veel goeds doen en dient daar ook volop de ruimte te krijgen. Maar het kan ook haaks staan op publieke belangen. De vraag is dan hoe je die borgt.
In theorie kun je de markt in toom houden door randvoorwaarden te definiëren die
het publiek belang moeten borgen. Maar los van het feit dat het heel moeilijk is om dat waterdicht te doen en het vaak tot hopeloos veel regels leidt waarmee veel beoogde doelmatigheidsvoordelen weer verloren gaan, wordt de publieke sector professional in zo'n constellatie primair op zijn marktmotivatie aangesproken en niet op zijn publieke dienstverleningsmotivatie. Dat leidt uiteindelijk ook tot andere keuzes. Ten nadele van het publieke belang. Het is om deze reden dat ik een paar jaar geleden besloot om -in tegenstelling tot wat mijn voorganger van plan was- Schiphol niet naar de beurs te brengen.
Een directie die primair winst en aandeelhouderswaarde moet maken kan nog zoveel publieke randvoorwaarden opgelegd krijgen, uiteindelijk neemt die toch andere beslissingen dan een directie die zich primair laat motiveren door de publieke opdracht voor Schiphol.Ik ben ervan overtuigd dat veel bureaucratie, onduidelijkheid en traagheid in onze publieke sector veroorzaakt wordt door het feit dat we niet duidelijk kiezen tussen markt- of publieke aansturing. Van zorg tot corporaties. Ik pleit niet tegen een rol voor het maatschappelijk middenveld maar ik pleit wel voor duidelijke keuzes bij de aansturing.
Wat wij de afgelopen jaren hebben aanschouwd was dus ook een waardencrisis over de
balans tussen excessen en matiging, tussen lange en korte termijn, tussen status najagen en dienstbaarheid, tussen roekeloosheid en verantwoordelijkheid. Onze nieuwe en noodzakelijke houding ten opzichte van het kapitalisme vraagt dus uiteindelijk ook om een opvoeding tot burgerschap en een aan het algemeen belang dienstbare élite. Ons verheffingsideaal heeft ook op hén betrekking….
Zoals zo vaak hebben ook hier de liberalen het beter begrepen dan de neo-liberalen. Adam Smith, de man die als eerste overtuigend opschreef hoe de markt welvaart kon creëren wist als geen ander hoe belangrijk tegelijkertijd ook morele keuzes waren: " [The] disposition to admire, and almost to worship, the rich and the powerful, and to despise, or, at least, to neglect persons of poor and mean condition...is...the great and most universal cause of the corruption of our moral sentiments."
De lezing heet: De derde weg voorbij.
NRC: Bos stelt dat Kok bedoelde: het ging kok erom dat dat de sociaal democraten de markt eindelijk als realiteit gingen zien.
Bos is een diepe greppel aan het graven om de verzorgingsstaat heen. Marktwerking werkt niet goed in de zorg [en stat niet ter discussie bij dfensie, politie etc].
NRC stelt dat er nu concerte stappen nodig zijn om het nieuwe denkgoed in de praktijk te brengen [we zitten inde winter van de tijdgeest].
Gek toch dat we steeds de nieuwe politieke wind willen laten komen van de denkers van de PvdA. Natuurlijk zitten we omhoog met het nieuwe denken van de PVV.
Maar toch, men verwacht een nieuw denken van Bos en niet een geschrift van balkenende of Rutte.
Bos werd gezien als de prins van paars (onze versie van de derde weg).
Clinton maakte het grotere publiek bekend met de term Derde weg. Ik citeer: „We haved moved pastthe sterile debate between those who say Government is the enemy and those who say Government is the answer. My fellow Americans, we have found a third way.‟
Eind jaren '90 publiceerden Blair en Anthony Giddens hun beider visies over de derde weg. Voor hen moest De Derde Weg met name een antwoord bieden op de sociale gevolgen van de technologische vooruitgang en de globalisering, waardoor kennis en informatie steeds belangrijker werden. Deze nieuwe uitdagingen betekenden dat links nieuwe manieren moest vinden om de traditionele waarden uit te dragen. Die waarden - gelijkwaardigheid, gelijke kansen, verantwoordelijkheid en gemeenschapszin - waren en bleven essentieel voor een rechtvaardige samenleving. Die radicaal andere aanpak was vooral pragmatisch. Ideologie hoorde bij Oud Links. Vanaf nu ging het erom te doen wat werkt.
Het ging bij de Derde Weg vooral om de volgende drie elementen. Eén: een relativering van de staat als enig instrument om de samenleving te veranderen. Twee: een herwaardering van de markt, ondernemerschap en globalisering als welvaartscreërende krachten die ons in staat stellen ook sociaal beleid te voeren. Drie: ruimte maken voor de verantwoordelijkheid die mensen zelf kunnen nemen in een verstandig evenwicht tussen rechten en plichten en met als doel ontplooiing.
In de praktijk kwam de combinatie van deze drie uitgangspunten er op neer dat het gat dat een terugtredende overheid liet ontstaan opgevuld moest worden door ofwel markt, marktprikkels en ondernemerschap dan wel door “empowered individuals” die hun
verantwoordelijkheid namen of moesten nemen.
Bos: die marktwerking sloeg door.
Op 9 november 2009
verscheen er een bericht op teletekst pagina 127 onder de titel: Steun voor kapitalisme
neemt af. Ik kan het niet na laten de tekst aan u voor te lezen, deze ging als volgt.
"Steun voor kapitalisme neemt af. Wereldwijd is maar elf procent van de mensen tevreden met het kapitalistische systeem. Volgens een BBC-peiling onder 29.000 mensen in 27 landen wil de meerderheid hervormingen en eerlijker verdeling van de welvaart. De val van de Muur werd door velen als een overwinning van de vrije markt gezien. Twintig jaar later is alleen in de VS en in Pakistan nog meer dan 20% van de mensen enthousiast over het systeem.
Vooral in Frankrijk, Mexico en Brazilië is men negatief. Bijna overal wil een meerderheid dat de overheid sterker ingrijpt. Alleen in Turkije is een meerderheid daartegen."
Ik laat dit intrigerende bericht even voor wat het is en probeer eerst een terug te kijken. Wat is er gebeurd met het kapitalisme?
Het internationale bedrijfsleven of althans delen daarvan, vormden steeds meer een eigen gemeenschap, met eigen normen en een eigen moraal. Met als meest pregnante voorbeeld de krankzinnige beloningen die normaal moesten worden gevonden.
Een tweede verandering betrof de invloed op machtsverhoudingen. Werknemers verloren
macht ten opzichte van het ondernemingsbestuur. Regeringen verloren macht ten opzichte van multinationale ondernemingen. En de dynamiek op markten werd zo groot dat het steeds moeilijker werd voor regeringen om deze markten goed te ordenen.
Tegenover het neoliberale There Is No Alternative [TINA]staat There Are Real Alternatives. Ons vermogen politiek relevant bezig te zijn staat of valt met onze overtuiging verschil te kunnen maken. Te lang hebben de neo-liberalen
ons proberen te doen geloven dat globalisering een anonieme onvermijdelijke beweging was die over ons heen kwam en waar je niet onderuit kon, met zijn allen richting steeds Angelsaksischer economische ordening, een steeds kleinere collectieve sector en steeds vrijere markten.
Maar na de crash van vorig jaar en de regeringswisseling in de Verenigde Staten weten we beter. Ook globalisering is maakbaar. Misschien niet in Nederland, maar wel in de Verenigde Staten en in internationaal verband zoals de G20. Plotseling blijkt globalisering geen anonieme en autonome ontwikkeling te zijn maar maakbaar in Washington. Meer regulering van markten blijkt opeens wel mogelijk. De politiek blijkt zich wel met bonussen te mogen bemoeien. Het beleggingsbeleid van banken kan wel ter discussie komen.
Nog steeds is voor Nederland globalisering groot en ongrijpbaar en kunnen we daar in ons eentje niet zoveel aan doen. Maar in het Amerika van na de crisis en met Obama aan het roer blijkt globalisering op Amerikaanse en dus op wereldschaal wel degelijk beinvloedbaar. Dat is winst en dat biedt hoop.
Scandinavische landen laten al jaren zien dat ook met een grote collectieve sector economieën goed kunnen groeien én evenwichtige inkomenspolitiek kunnen voeren én voorop kunnen lopen met duurzaamheid. [meer duurzaamheid via een socialistische overheid?]
zorg werkt niet volgens markteconomie:
Het zorgverzekeringsstelsel in Nederland is hier een goed voorbeeld. In naam gaat het daarbij om marktwerking in plaats van staatssturing. Maar de doelmatigheidsvoordelen die dat op zou moeten leveren worden stelselmatig teniet gedaan door compenserende regelgeving. Consumenten betalen een hoge premie om ze bewust te laten zijn van de kosten van zorg en hen zo aan te zetten tot efficiënt keuzegedrag; maar om redenen van rechtvaardigheid compenseren we de meerderheid van de consumenten met een zorgtoeslag. Verzekeraars worden geacht efficiënt zorg in te kopen om zo winst te kunnen maken; maar als ze met slechte risico's bljven zitten wordt dat nagecalculeerd en vergoed. Zorgaanbieders mogen aanbieden al naar gelang de vraag; maar als het te duur is legt de overheid kortingen op. Resultaat is een zodanige bureaucratie en regeldichtheid dat mij de
vraag wel bezig houdt welke doelmatigheidsvoordelen per saldo over blijven. Misschien moet de conclusie vooral zijn dat marktwerking maar beperkte voordelen biedt op gebieden waar inkomenspolitiek en toegankelijkheid de publieke belangen zijn die niet in het geding mogen komen; die vragen dan immers om heel veel compenserende regelgeving die de doelmatigheidsvoordelen teniet kunnen doen.
Er is slechts één probleempje met economische socilaistische politiek: het past zo slecht in modellen. Die dure auto en dat mooie speelgoed allemaal wel. Maar veiligheid, zorg, natuur, milieu en rechtvaardigheid allemaal veel minder. Die economen weten dat allemaal wel en zetten in hun voetnoten precies uiteen welke beperkingen hun modellen allemaal hebben. Maar het effect op het publieke debat en op het maken van beleid is ondertussen funest.
Ik zou liever een andere les trekken en dat is dat we vooral realistisch moeten zijn over de markt. In dat licht kan het verstandiger zijn de markt af te schermen dan haar trachten te temmen. De markt gedraagt zich soms als Bokito. Je kunt heel lang denken dat je hem onder controle hebt maar op een dag doet hij toch wat zijn reflexen hem ingeven. Uiteindeljk geeft een hele brede diepe greppel meer zekerheid dan een goede dompteur.
Zo is het vaak ook met de markt. De markt kan enorm veel welvaart, innovatie en
werkgelegenheid genereren maar draait uiteindelijk altijd om commercieel gewin. Dat motief kan in heel veel sectoren van de economie heel veel goeds doen en dient daar ook volop de ruimte te krijgen. Maar het kan ook haaks staan op publieke belangen. De vraag is dan hoe je die borgt.
In theorie kun je de markt in toom houden door randvoorwaarden te definiëren die
het publiek belang moeten borgen. Maar los van het feit dat het heel moeilijk is om dat waterdicht te doen en het vaak tot hopeloos veel regels leidt waarmee veel beoogde doelmatigheidsvoordelen weer verloren gaan, wordt de publieke sector professional in zo'n constellatie primair op zijn marktmotivatie aangesproken en niet op zijn publieke dienstverleningsmotivatie. Dat leidt uiteindelijk ook tot andere keuzes. Ten nadele van het publieke belang. Het is om deze reden dat ik een paar jaar geleden besloot om -in tegenstelling tot wat mijn voorganger van plan was- Schiphol niet naar de beurs te brengen.
Een directie die primair winst en aandeelhouderswaarde moet maken kan nog zoveel publieke randvoorwaarden opgelegd krijgen, uiteindelijk neemt die toch andere beslissingen dan een directie die zich primair laat motiveren door de publieke opdracht voor Schiphol.Ik ben ervan overtuigd dat veel bureaucratie, onduidelijkheid en traagheid in onze publieke sector veroorzaakt wordt door het feit dat we niet duidelijk kiezen tussen markt- of publieke aansturing. Van zorg tot corporaties. Ik pleit niet tegen een rol voor het maatschappelijk middenveld maar ik pleit wel voor duidelijke keuzes bij de aansturing.
Wat wij de afgelopen jaren hebben aanschouwd was dus ook een waardencrisis over de
balans tussen excessen en matiging, tussen lange en korte termijn, tussen status najagen en dienstbaarheid, tussen roekeloosheid en verantwoordelijkheid. Onze nieuwe en noodzakelijke houding ten opzichte van het kapitalisme vraagt dus uiteindelijk ook om een opvoeding tot burgerschap en een aan het algemeen belang dienstbare élite. Ons verheffingsideaal heeft ook op hén betrekking….
Zoals zo vaak hebben ook hier de liberalen het beter begrepen dan de neo-liberalen. Adam Smith, de man die als eerste overtuigend opschreef hoe de markt welvaart kon creëren wist als geen ander hoe belangrijk tegelijkertijd ook morele keuzes waren: " [The] disposition to admire, and almost to worship, the rich and the powerful, and to despise, or, at least, to neglect persons of poor and mean condition...is...the great and most universal cause of the corruption of our moral sentiments."
Monday, 25 January 2010
tegenlicht 25 januari 2010 buigen of barsten
in 2011 komt er een recessie die erger is dan we hadden, zegt Rogers.
Letland. huizenprijzen halveerden omdat banken geen hypotheken meer geven.
Rogers letland is klein, maar straks misschien VK, of waarschijnlijker Oekraine. Sneeuwbaleffect.
Dow Jones gaat wel omhoog, maar niet in reële waarde, slechts in waardeloze valuta. faillissementen nemen toe: welfare to the rich (300 mln amerikanen betalen voor 1 mln bankiers. we zullen veel valuta's zien instorten. koop grondstoffen. Vietnam. gaat meer omlaag. vooral EM valuta waardeloos, zoals Brazilië.
Faber. multipliereffect overheidsuitgaven kleiner dan 1. dus schuld op laten lopen door overheid slecht. obama slechter dan bush.
inflatie komt sneller dan je denkt.Geld is te belangrijk om over te laten aan centrale bank. overheiddschulden worden te groot. rente enorm omhoog in VS, dan hyperinflatie. VS gaat dan ten oorlog.
ddwz barsten
vrouw: door klimaatverandering zal voedsel schaars worden.
2010: Buigen of barsten
Door Marijntje Denters 25 januari 2010
Is het economisch herstel inderdaad ingezet of moet het ergste nog komen? Gaan we in 2010 alsnog werk maken van fundamentele economische hervormingen of zijn we vooral hard op weg naar een volgende crisis? Voor antwoorden ging Tegenlicht langs bij investeerders en economen.
De Amerikaanse superinvesteerder Jim Rogers verwacht dat een volgende crisis in kleine landen zal beginnen en zich als een sneeuwbaleffect over de wereld zal verspreiden. Marc Faber, beleggingsgoeroe en schrijver van het Gloom, Boom & Doom Report legt uit hoe de politieke reactie op de crisis onvermijdelijk tot oorlog en conflict zal leiden. Zowel Rogers als Faber zijn ervan overtuigd dat het vrijemarktkapitalisme ons uit de crisis kan leiden. Ann Pettifor van de New Economics Foundation pleit juist voor een “nieuwe economie” waarin de overheid het voortouw neemt en het financieel systeem sterk gereguleerd en dienstbaar is. Zij voorspelt dat we zullen gaan de-globaliseren en lokaliseren.
Tegenlicht bracht ook een bezoek aan Letland waar de crisis keihard voelbaar is en de angst voor een volledig bankroet groot. Zal Letland heel Oost-Europa meesleuren naar de economische afgrond?
Letland. huizenprijzen halveerden omdat banken geen hypotheken meer geven.
Rogers letland is klein, maar straks misschien VK, of waarschijnlijker Oekraine. Sneeuwbaleffect.
Dow Jones gaat wel omhoog, maar niet in reële waarde, slechts in waardeloze valuta. faillissementen nemen toe: welfare to the rich (300 mln amerikanen betalen voor 1 mln bankiers. we zullen veel valuta's zien instorten. koop grondstoffen. Vietnam. gaat meer omlaag. vooral EM valuta waardeloos, zoals Brazilië.
Faber. multipliereffect overheidsuitgaven kleiner dan 1. dus schuld op laten lopen door overheid slecht. obama slechter dan bush.
inflatie komt sneller dan je denkt.Geld is te belangrijk om over te laten aan centrale bank. overheiddschulden worden te groot. rente enorm omhoog in VS, dan hyperinflatie. VS gaat dan ten oorlog.
ddwz barsten
vrouw: door klimaatverandering zal voedsel schaars worden.
2010: Buigen of barsten
Door Marijntje Denters 25 januari 2010
Is het economisch herstel inderdaad ingezet of moet het ergste nog komen? Gaan we in 2010 alsnog werk maken van fundamentele economische hervormingen of zijn we vooral hard op weg naar een volgende crisis? Voor antwoorden ging Tegenlicht langs bij investeerders en economen.
De Amerikaanse superinvesteerder Jim Rogers verwacht dat een volgende crisis in kleine landen zal beginnen en zich als een sneeuwbaleffect over de wereld zal verspreiden. Marc Faber, beleggingsgoeroe en schrijver van het Gloom, Boom & Doom Report legt uit hoe de politieke reactie op de crisis onvermijdelijk tot oorlog en conflict zal leiden. Zowel Rogers als Faber zijn ervan overtuigd dat het vrijemarktkapitalisme ons uit de crisis kan leiden. Ann Pettifor van de New Economics Foundation pleit juist voor een “nieuwe economie” waarin de overheid het voortouw neemt en het financieel systeem sterk gereguleerd en dienstbaar is. Zij voorspelt dat we zullen gaan de-globaliseren en lokaliseren.
Tegenlicht bracht ook een bezoek aan Letland waar de crisis keihard voelbaar is en de angst voor een volledig bankroet groot. Zal Letland heel Oost-Europa meesleuren naar de economische afgrond?
Wednesday, 20 January 2010
avatar protesten
http://www.nytimes.com/2010/01/20/movies/20avatar.html?em
You saw what in AVatar: Pass those glasses!
Religie worsd t omstreden getoond, te veel militair geweld. het vaticaan etc in actie.
Sunday, 17 January 2010
Dr doom weet het zeker een U
De Volkskrant bracht het: Dr. Doom is overleden. Er komt geen W.
http://www.volkskrant.nl/economie/article1338842.ece/Doctor_Doom_weet_het_zeker_het_wordt_een_U
Van onze verslaggever Robert Giebels op 17 januari '10, 19:06, bijgewerkt 17 januari '10, 19:45
Nouriel Roubini alias Dr. Doom (AP)
AMSTERDAM - Doctor Doom, bijnaam van Nouriel Roubini, voorspelt dat er geen tweede terugval komt van de wereldeconomie. Roubini voorspelde eerder de diepte van de crisis van 2007 en 2008 twee jaar eerder al het nauwkeurigst.
Doctor Doom is dood. Nouriel Roubini (50) daarentegen is springlevend. De onbekende economieprofessor kreeg door de kredietcrisis een popsterrenstatus. Dat was omdat hij, zo bleek achteraf, de diepte van de crisis van 2007 en 2008 twee jaar eerder het nauwkeurigst had voorspeld.
De bijnaam Dr. Doom verdiende Roubini doordat hij in het ene na het andere nieuwsprogramma vertelde dat het allerergste nog moest komen. Vooral de uitzonderlijk donkere blik die hij daarbij opzette, met de wenkbrauwen ver over de ogen, maakte van hem de mondiale Doctor Onheil.
Geen somberte meer
Maar het is gedaan met die somberte. Roubini onthulde vorige week in een toespraak in Brussel voor relaties van bank-verzekeraar ING dat er geen tweede terugval komt van de wereldeconomie. Oftewel, in economenlingo: er komt geen W.
Er komt niet nogmaals een diepe economische recessie, voorspelde Roubini aan Belgische kranten. ‘Het risico daarop is zo’n 10 tot 20 procent.’ Dat is veel optimistischer dan de voorspelling van een groot aantal economen: ergens halverwege dit jaar is de overheidssteun overal uitgewerkt en gaat de economie weer krimpen.
Laag pitje
Welke letter het wél wordt, weet Roubini ook – dat is het lot van voorspellers, ze kunnen na succes niet opeens zeggen: ‘Ik weet het niet meer.’ De conjunctuurgrafiek van de economie zal met 60 procent zekerheid een U-vorm hebben. ‘We blijven de komende jaren gewoon op een laag pitje voortsudderen.’
De echte fans wisten al dat Dr. Doom was overleden. Op Roubini’s persoonlijke internetpagina heeft hij foto’s van zichzelf gezet, gemaakt bij een 5 miljoen dollar kostend oudejaarsfeest op een eiland van de Russische multimiljardair Roman Abramovitsj.
Gwen Stefani
Een dolgelukkige en aangeschoten Roubini heeft een tamelijk succesvolle poging gedaan zich met alle vrouwen van het feest te laten fotograferen. De meesten, zoals zangeres Gwen Stefani, kijken op de vermaarde economieprofessor neer alsof hij een dronken drenkeling is die op de een of andere manier door de beveiliging is geglipt.
De gelukzalige Roubini op de foto’s lijkt in niets op zijn Dr. Doom-pose. Zal die ooit terugkomen? Niemand is onvoorspelbaarder dan een voorspeller. Een half jaar geleden waarschuwde Dr. Doom nog voor, inderdaad, een ‘double dip’: een W dus.
Commentaar: op bijgevoegde foto kijkt Roubini niet gelukzalig. Wel is duidelijk dat zijn welverdiende roem zo leidt tot een even welverdiende ondergang. Nie te zien op de foto maar wel duidelijk: de houdbaarheidsdatum van de profeet Roubini is verstreken.
Saturday, 16 January 2010
onsterfelijkheid voor beginners
ellen de bruin
mens enig dier dat zich van sterfelijkheid bewust is (veroorzaakt terror management)
doet veel moeite hele dag dit weg te drukken
jan veijt eerste mens die 1000 wordt is al geboren
kentering in denken erover
het zou zo maar kunnen: zo zeker als kurzweil kun je niet zijn (software lichaam veranderen, alles nieuw downloaden zodat je brein weer heel wordt)
nrc verliefd en daarom
het lijkt wel een religie: je moet er met de aanhangers geen grap over maken
genezen van veroudering aubrey de grey (bio-informaticus) 7 verouderingen (te veel delen / te weinig, beschadiging dna (door zonlicht)etc)
telomeren: 50 keer delen en dan is het op (uiteinde dna wordt steeds korter). telemerase repareert dat en dna wordt langer.
mens enig dier dat zich van sterfelijkheid bewust is (veroorzaakt terror management)
doet veel moeite hele dag dit weg te drukken
jan veijt eerste mens die 1000 wordt is al geboren
kentering in denken erover
het zou zo maar kunnen: zo zeker als kurzweil kun je niet zijn (software lichaam veranderen, alles nieuw downloaden zodat je brein weer heel wordt)
nrc verliefd en daarom
het lijkt wel een religie: je moet er met de aanhangers geen grap over maken
genezen van veroudering aubrey de grey (bio-informaticus) 7 verouderingen (te veel delen / te weinig, beschadiging dna (door zonlicht)etc)
telomeren: 50 keer delen en dan is het op (uiteinde dna wordt steeds korter). telemerase repareert dat en dna wordt langer.
Tuesday, 12 January 2010
Japan ramp
Societe general maakt plausibel dat het verkeerd met Japan afloopt. Het overheidstekort is te lang te hoog en onoplosbaar door demografie. De spaarquote van Japan keldert.
Het Japanse publiek zit op zijn max aan JGB. Hetgroeit al enkele jaren niet meer.
avatar in China controversieel
The Avatar Effect :China's moviegoers see a story about private property, not race.
WSJ http://online.wsj.com/article/SB10001424052748703652104574651764117659286.html?mod=WSJ_hp_us_mostpop_read
Hollywood blockbusters aren't usually notable for their artistic or political subtlety. And James Cameron's latest sci-fi hit, "Avatar," would seem to be no exception, going by the lament of some critics that the film's impressive special effects are undercut by a skimpy story line and flat dialogue.
That, however, is not how many Chinese see the film, which tells the story of rapacious humans trying to evict the blue-skinned natives of the planet Pandora in order to extract some exceedingly valuable mineral. This is standard politically correct fare for a Western audience, conveying a message of racial sensitivity and environmental awareness. In China, however, it has more rebellious undertones.
That's because Chinese local governments in cahoots with developers have become infamous for forcibly seeking to evict residents from their homes with little compensation and often without their consent. The holdouts are known as "nail households," since their homes are sometimes left stranded in the middle of busy construction sites. More often, however, they are driven away by paid thugs. Private property is one of the most sensitive issues in the country today, and "Avatar" has given the resisters a shot in the arm.
Even in Hong Kong, the "Avatar" banner has been taken up by antigovernment activists trying to defeat a plan to demolish a village to make way for a new high-speed railway line. One mysterious benefactor reportedly donated movie tickets to the villagers to stoke their enthusiasm for protests.
We suspect that neither Mr. Cameron nor 20th Century Fox (a sister company to this newspaper) had any idea of the effect their movie would have on the other side of the world. But then such flukes are one of the wonderful things about globalization, confounding those who lament its supposedly homogenizing effects on culture.
WSJ http://online.wsj.com/article/SB10001424052748703652104574651764117659286.html?mod=WSJ_hp_us_mostpop_read
Hollywood blockbusters aren't usually notable for their artistic or political subtlety. And James Cameron's latest sci-fi hit, "Avatar," would seem to be no exception, going by the lament of some critics that the film's impressive special effects are undercut by a skimpy story line and flat dialogue.
That, however, is not how many Chinese see the film, which tells the story of rapacious humans trying to evict the blue-skinned natives of the planet Pandora in order to extract some exceedingly valuable mineral. This is standard politically correct fare for a Western audience, conveying a message of racial sensitivity and environmental awareness. In China, however, it has more rebellious undertones.
That's because Chinese local governments in cahoots with developers have become infamous for forcibly seeking to evict residents from their homes with little compensation and often without their consent. The holdouts are known as "nail households," since their homes are sometimes left stranded in the middle of busy construction sites. More often, however, they are driven away by paid thugs. Private property is one of the most sensitive issues in the country today, and "Avatar" has given the resisters a shot in the arm.
Even in Hong Kong, the "Avatar" banner has been taken up by antigovernment activists trying to defeat a plan to demolish a village to make way for a new high-speed railway line. One mysterious benefactor reportedly donated movie tickets to the villagers to stoke their enthusiasm for protests.
We suspect that neither Mr. Cameron nor 20th Century Fox (a sister company to this newspaper) had any idea of the effect their movie would have on the other side of the world. But then such flukes are one of the wonderful things about globalization, confounding those who lament its supposedly homogenizing effects on culture.
Ter Veer 79
Als pensionado geniet Gerhard ter Veer van een welverdiende rust in Motril, Spanje. Hij was mijn leermeester op het gebied van beleggen. Hij denkt nu al ruim 40 jaar na over de Kondratieffgolf. In zijn boek "Beleggingsbeleid in verleden em heden" uit 1971 kreeg dat al een prominente plaats. Ik las het tijdens mijn studie econemetrie op aanraden van mijn studiebegeleider om iets meer te weten te komen van beleggen in de praktijk. Bij mijn sollicitatiegesprek met Gerhard kwam dat goed te pas. Ik werk nu ruim 30 jaar bij het GAK en de opvolgers hiervan PVF, AGI en F&C. "Het boek van Ter Veer", zoals men het noemde op de afdeling, is dus voor mij een heel belangrijk boek geweest.
Ter Veer was mijn baas, aanvankelijk in de functie adjunct hoofd en hoofd financieën (deze afdeling belegde in vastrentende waarden, obligaties voor pensioenfondsen en in korte gelden voor de bedrijfsverenigingen), later als directeur vermogensbeheer van PVF (nu ook met o.a. vastgoed erbij).
De kracht van Ter Veer is dat hij (achteraf) zwakke, algemeen geaccepteerde verhalen verbluffend eenvoudig kon doorprikken. Via vasthouden aan wat de golven normaal moesten betekenen kon hij vaak verrassend sterk contrair uit de hoek komen. Dat was vaak heel goed. De beste adviezen waren om bijvoorbeeld in 1982 echt veel meer in aandelen te gaan beleggen en om begin 1990 het aandelenbezit flink te verminderen. Ook zijn waarschuwingen eind jaren 90 om echt al je aandelen te verkopen was goed (het duurde wel een paar jaar voor het goed bleek). In 2003 was hij terecht weer heel positief over aandelen. En laten we hopen dat hij nu gelijk heeft dat je nu weer zwaar in aandelen moet zitten tot circa 2018.
Vaak was ik het met Ter Veer eens. Vaak waren de discussies met hem heel fel. Ik kan me nog een keer herinneren dat toen ik zijn kamer uitliep zijn secretaresse tot mijn (en zijn) verbazing vroeg of ik ontslagen was.
Zonder zijn volhouden was ons boek niet tot stand gekomen.
Ter Veer was mijn baas, aanvankelijk in de functie adjunct hoofd en hoofd financieën (deze afdeling belegde in vastrentende waarden, obligaties voor pensioenfondsen en in korte gelden voor de bedrijfsverenigingen), later als directeur vermogensbeheer van PVF (nu ook met o.a. vastgoed erbij).
De kracht van Ter Veer is dat hij (achteraf) zwakke, algemeen geaccepteerde verhalen verbluffend eenvoudig kon doorprikken. Via vasthouden aan wat de golven normaal moesten betekenen kon hij vaak verrassend sterk contrair uit de hoek komen. Dat was vaak heel goed. De beste adviezen waren om bijvoorbeeld in 1982 echt veel meer in aandelen te gaan beleggen en om begin 1990 het aandelenbezit flink te verminderen. Ook zijn waarschuwingen eind jaren 90 om echt al je aandelen te verkopen was goed (het duurde wel een paar jaar voor het goed bleek). In 2003 was hij terecht weer heel positief over aandelen. En laten we hopen dat hij nu gelijk heeft dat je nu weer zwaar in aandelen moet zitten tot circa 2018.
Vaak was ik het met Ter Veer eens. Vaak waren de discussies met hem heel fel. Ik kan me nog een keer herinneren dat toen ik zijn kamer uitliep zijn secretaresse tot mijn (en zijn) verbazing vroeg of ik ontslagen was.
Zonder zijn volhouden was ons boek niet tot stand gekomen.
john maulding koopt biotech
vitamine D(een hormoon, niet in voedingpreparaten, alleen via zonlicht te krijgen) helpt enorm tegen van alles. optimale vitamine D niveaus kan levensduur met 5-8 jaar verlengen. dat wordt standaard medisch onderzoek per individu. is onomstreden in medische literatuur.
combinatie biotech met nanotechnologie wordt heel sterk
biotech publiceert niet want men wil ideeën niet weggeven. vandaar te weinig aandacht pers. doorbraken zijn er al volop. medicijnen worden veel individueler. nu komen veel medicijnen niet op markt die goed werken maar ere bijwerkingen hebben voor klein deel mensen. dat kunje nagaan/ verbeteren.
heel veel belangrijke patenten zijn reeds (geruisloos) vergeven aan biotech bedrijven.
mauldin gelooft dat biotech een bubbel gaat worden.
combinatie biotech met nanotechnologie wordt heel sterk
biotech publiceert niet want men wil ideeën niet weggeven. vandaar te weinig aandacht pers. doorbraken zijn er al volop. medicijnen worden veel individueler. nu komen veel medicijnen niet op markt die goed werken maar ere bijwerkingen hebben voor klein deel mensen. dat kunje nagaan/ verbeteren.
heel veel belangrijke patenten zijn reeds (geruisloos) vergeven aan biotech bedrijven.
mauldin gelooft dat biotech een bubbel gaat worden.
japan 1990 en vs 2010
In 1989 zag alles er heel goed uit voor Japan. Er was een virtuous circle gaande van hoge geldgroei, productiviteitsstijging, schaarste aan grond. Na 1990 keerde dit. De hoge groei met 10% geldgroei was ineens voorbij en de hoge stijging van de productiviteit ook. De waarde van grond begon in te storten. Japan prikte zelf de bubbels door. Men zag aanvankelijk niet dat de goede tijden voor een lange tijd voorbij waren. Men ging (net als VS rond 1930) eerst eens de rente verhogen. De overheid begon pas na enige tijd met geld te smijten en hield dit decennia lang vol. De Japanse economie kwam daardoor niet in een depressie (ook door meer goedkope grondstoffen als rijst te importeren), maar het groeitempo versnelde niet. Bezuinigingen om het tekort te verlagen van de overheid met de beruchte BTW verhoging in 1997 pakte al helemaal verkeerd uit.
Wel goed ging de eneorme quantitative easing na 2002 die in 2006 (met als gevolg de Kredietcrisis) werd teruggedraaid. De groei stokte meteen. Dit was duidelijk verkeerd: de deflatie kwam terug. De yen werd sterker zodat verliezen geleden werden op de ankopen van Amerikaanse staatsleningen.
De enorme aankopen van amerikaanse staatsleningen door de Bank of Japan waren een enorm succes omdat daardoor de yen verzwakte en er extra inkomen Japan binnenkwam uit de veel hogere Amerikaanse rente gefinancierd met de lage Japanse rente.
In 2009 begonnen Zwitserland, het VK en de VS met hun grote experiment van actief kopen van staatsleningen/ door staat gegarandeerde leningen (maar dan wel de eigen leningen). Dit is het Grote Experiment waar zo negatief over geschreven wordt. Tot op heden (2010) is het Grote Experiment een doorslaand succes. Het vertroebelt wel bepaalde markten (inflation linked bonds) maar het werkt: de asset economy komt terug, banken maken weer winsten, de prijzen van huizen stijgen en de credit spreads dalen waardoor de verliezen van banken omslaan in winsten (ook door steile yield curve).
Monetair en fiscaal beleid 2010 is een heel ander, veel sneller bijgetseld beleid, dan Japan 1990.
Productiviteitsstijging is ook een ander verhaal. Japan had decennia lang hoge productiviteitsstijging door opklimmen naar het productiviteitsniveau van de VS en Europa. Toen dat niveau gehald was, kon Japan niet doorzetten door een hogere productivitet te krijgen an de VS. Integendeel, in de jaren 90 nam produciviteitsstijging in de VS enorm toe en zakte deze totaal weg in Japan (na 2002 haakte Japan overigens weer aan). In de VS ligt productiviteietsstijging sinds 1995 op een structureel hoger niveau. In 2009 lijkt het tempo te versnellen (dit is zeer tegen alle analyses in die een flinke neergang aangeven voor de productiviteitsstijging na 2008). Dus productiviteit zou verbeteren terwijl investeringen achterbleven. Dat wil men niet accepteren in de economenwereld. Dat is de les van de Kondratieffgolf: we zitten in de derde meest gunstige fase van productiviteitsstijging. Die is gebaseerd op het goedkoop toepassen van ICT, innovatiewinsten uit nieuwe ideeën (overvloedig door opkomst inetrnet) en goedkoop uitbesteden naar Emergig Markets. Maar vooral de tijdgeest die toestaat dramatisch te reorganiseren met vreselijke gevolgen voor de werknemers helpt productiviteit enorm. Dat mag van de tijdgeest. Dit betekent hoge productivteitswinst in de multifactorproductiviteit restfactor die overblijft na verbetering kwalietiet arbeid en productviteit kapitaal). D productiviteitssprong wordt gemaakt via beter human capital (internet), beter organiseren (wegdoen verliesgevende activiteiten.
Productiviteitsstijging is dus ook een beter verhaal. Dat komt niet door goed beleid VS 2010 en secht beleid 1990 Japan, maar omdat we nu per ongeluk in het gode deel van de Kondratieffgolf zitten. De grote investeringen zitten nu in human capital en daar is geen bankkrediet voor nodig.
Japan investeerde steeds onrendabeler in infrastructuur (demografie hopeloos). VS heeft op dat gebied meer kansen (en Emerging Markets helemaal veel).
Wel goed ging de eneorme quantitative easing na 2002 die in 2006 (met als gevolg de Kredietcrisis) werd teruggedraaid. De groei stokte meteen. Dit was duidelijk verkeerd: de deflatie kwam terug. De yen werd sterker zodat verliezen geleden werden op de ankopen van Amerikaanse staatsleningen.
De enorme aankopen van amerikaanse staatsleningen door de Bank of Japan waren een enorm succes omdat daardoor de yen verzwakte en er extra inkomen Japan binnenkwam uit de veel hogere Amerikaanse rente gefinancierd met de lage Japanse rente.
In 2009 begonnen Zwitserland, het VK en de VS met hun grote experiment van actief kopen van staatsleningen/ door staat gegarandeerde leningen (maar dan wel de eigen leningen). Dit is het Grote Experiment waar zo negatief over geschreven wordt. Tot op heden (2010) is het Grote Experiment een doorslaand succes. Het vertroebelt wel bepaalde markten (inflation linked bonds) maar het werkt: de asset economy komt terug, banken maken weer winsten, de prijzen van huizen stijgen en de credit spreads dalen waardoor de verliezen van banken omslaan in winsten (ook door steile yield curve).
Monetair en fiscaal beleid 2010 is een heel ander, veel sneller bijgetseld beleid, dan Japan 1990.
Productiviteitsstijging is ook een ander verhaal. Japan had decennia lang hoge productiviteitsstijging door opklimmen naar het productiviteitsniveau van de VS en Europa. Toen dat niveau gehald was, kon Japan niet doorzetten door een hogere productivitet te krijgen an de VS. Integendeel, in de jaren 90 nam produciviteitsstijging in de VS enorm toe en zakte deze totaal weg in Japan (na 2002 haakte Japan overigens weer aan). In de VS ligt productiviteietsstijging sinds 1995 op een structureel hoger niveau. In 2009 lijkt het tempo te versnellen (dit is zeer tegen alle analyses in die een flinke neergang aangeven voor de productiviteitsstijging na 2008). Dus productiviteit zou verbeteren terwijl investeringen achterbleven. Dat wil men niet accepteren in de economenwereld. Dat is de les van de Kondratieffgolf: we zitten in de derde meest gunstige fase van productiviteitsstijging. Die is gebaseerd op het goedkoop toepassen van ICT, innovatiewinsten uit nieuwe ideeën (overvloedig door opkomst inetrnet) en goedkoop uitbesteden naar Emergig Markets. Maar vooral de tijdgeest die toestaat dramatisch te reorganiseren met vreselijke gevolgen voor de werknemers helpt productiviteit enorm. Dat mag van de tijdgeest. Dit betekent hoge productivteitswinst in de multifactorproductiviteit restfactor die overblijft na verbetering kwalietiet arbeid en productviteit kapitaal). D productiviteitssprong wordt gemaakt via beter human capital (internet), beter organiseren (wegdoen verliesgevende activiteiten.
Productiviteitsstijging is dus ook een beter verhaal. Dat komt niet door goed beleid VS 2010 en secht beleid 1990 Japan, maar omdat we nu per ongeluk in het gode deel van de Kondratieffgolf zitten. De grote investeringen zitten nu in human capital en daar is geen bankkrediet voor nodig.
Japan investeerde steeds onrendabeler in infrastructuur (demografie hopeloos). VS heeft op dat gebied meer kansen (en Emerging Markets helemaal veel).
Monday, 11 January 2010
kapitalistische hebzucht is ingeblikte lach
tegenlicht vpro 11 januari 2010
liefdadigheid om kapitalisme vrij te pleiten van zonden.
faber: great experiment zal mislukken, maar eerst zal het lijken of het werkt. Na een tijdje moet je als verslaafde schuld weginfleren via geld drukken.
nieuwe oorogen tegen terrorisme worden verzonnen.
slavoj zizek met accentjes op z
hoe komt vertrouwen terug. kapitalisme komt steeds hersteld terug.
staat en markten hebben niet oplossing voor armoede, nieuwe gentech.
China is key. kapitalisme zonder democratie.China buit nog efficiënter uit dan gewoon kapitalisme. gevaarlijk.
lee kuan yew kapitalisme met aziatische waarden: zonder democratie werkt het beter.
in ieder geval sneller. en voor milieu.beslissing genomen == uitgevoerd.
kun je staat vertrouwen ondemocratisch? 3 gorges?
weg met geld smijten, individualisme maar gedisciplineerd socialisme.
religies zijn allemaal opportunistisch.
rechtse retoriek in linkse idealen
sociaal democratisch versus links liberaal is weg als politieke tegenstelling door ontmanteling conservatief denken.[daardoor gaat deel links naar rechtse populisten]
onrust wordt nu alleen geventileerd door rechts populisme.berlusconi: technocraat corrupt en populist samen.is toekomstig autoritarisme.groucho marx in ducksoup.
liefdadigheid om kapitalisme vrij te pleiten van zonden.
faber: great experiment zal mislukken, maar eerst zal het lijken of het werkt. Na een tijdje moet je als verslaafde schuld weginfleren via geld drukken.
nieuwe oorogen tegen terrorisme worden verzonnen.
slavoj zizek met accentjes op z
hoe komt vertrouwen terug. kapitalisme komt steeds hersteld terug.
staat en markten hebben niet oplossing voor armoede, nieuwe gentech.
China is key. kapitalisme zonder democratie.China buit nog efficiënter uit dan gewoon kapitalisme. gevaarlijk.
lee kuan yew kapitalisme met aziatische waarden: zonder democratie werkt het beter.
in ieder geval sneller. en voor milieu.beslissing genomen == uitgevoerd.
kun je staat vertrouwen ondemocratisch? 3 gorges?
weg met geld smijten, individualisme maar gedisciplineerd socialisme.
religies zijn allemaal opportunistisch.
rechtse retoriek in linkse idealen
sociaal democratisch versus links liberaal is weg als politieke tegenstelling door ontmanteling conservatief denken.[daardoor gaat deel links naar rechtse populisten]
onrust wordt nu alleen geventileerd door rechts populisme.berlusconi: technocraat corrupt en populist samen.is toekomstig autoritarisme.groucho marx in ducksoup.
the green leap forward clsa
China produceert nu 44% van de zonnecellen in de wereld. Dit gaat voor de hel;ft van de prijs in het westen. Het westen koopt niet omdat er kwaliteitsproblemen zijn.
China is ook een van de grootste windturbineproducenten in de wereld.
China is ook een van de grootste windturbineproducenten in de wereld.
eerste week en maand van het jaar als signaal voor het hele jaar
Bianco heeft zittem rekenen aan de stijging van de S&P500 in de rest van het jaar als de eerste week en maand positief dan wel negatief is. Zoals te verwachten was geeft de opbrengst aan het begin van het jaar geen rachtige signalen. Negatieve opbrengsten geven inderdaad iets slechtere kansen aan op goede opbrengsten. Psitieve pbrengsten zeggen nog minder. De eerste week positief zegt niets meer dan welke andere week van het jaar ook, je blijft net iets minder dan 70% kans hebben op positieve opbrengsten in de rest van het jaar. Na een maand stijgt die kans naar 80%.
Subscribe to:
Posts (Atom)