CNN money (http://money.cnn.com/galleries/2010/technology/1001/gallery.ces_gadgets/10.html)ziet voor 2010 tien nieuwe gadgets populair worden:
1. 3D TV. Dit wordt vast populair na Avatar.
2. Video op je mobiel met extra toepassingen: Vphone. (een "androide"mobiel met extra toepassingen om data op te slaan (cloud computing)
3. Live TV in de auto
4. E-krant(groot formaat E-boek voor kranten)
5. E book eDGe: E boek linker bladzijde, rechts note book
6. Touchscreen om met tien vingers te kunnen rekenen etc.
7. iPod met navigatie
8. Polk: beter geluid bij computerspelletjes
9.iTunes op meerdere plaatsen
10. geprojecteerd toetsenbord op elke plek die je maar wilt.
Tsja, we zullen nog heel wat nieuwigheid in de komende jaren gaan aankopen.
Investment Chart Kondratiev Wave
Friday, 8 January 2010
Wednesday, 6 January 2010
tea party teens
in polls vind je dat Amerikanen het vertrouwen in de overheid hebben opgezegd. democraten zijn niet populair en republikijnen nog veel minder. Tea party kandidaten en onafhankelijke kandidaten kunnnen democraten en republikijnen makkelijk verslaan.
(http://www.nytimes.com/2010/01/05/opinion/05brooks.html?em)
republikijnen zullen de tea party aanhangers (meest populair onder onafhankelijken) inlijven.
Als je het zo bekijkt is Obama nog vrij populair met 50% aanhang.
De tijdgeest is in beweging in alle kanten.
NL TV die avond: extremisme is ook op aan het komen in VS. Ook isolationisme. Er zijn nog steeds heel veel Amerikanen die het niet kunnen verkroppen een zwarte president te hebben. Het afgelopen jaar zijn vijf aanslagen op Obama verijdeld. De Ku Klux Klan is er vast van overtuigd dat ze binnenkort slagen.
(http://www.nytimes.com/2010/01/05/opinion/05brooks.html?em)
republikijnen zullen de tea party aanhangers (meest populair onder onafhankelijken) inlijven.
Als je het zo bekijkt is Obama nog vrij populair met 50% aanhang.
De tijdgeest is in beweging in alle kanten.
NL TV die avond: extremisme is ook op aan het komen in VS. Ook isolationisme. Er zijn nog steeds heel veel Amerikanen die het niet kunnen verkroppen een zwarte president te hebben. Het afgelopen jaar zijn vijf aanslagen op Obama verijdeld. De Ku Klux Klan is er vast van overtuigd dat ze binnenkort slagen.
Monday, 4 January 2010
kurzweil wintergast bij vpro
Ray kurzweil 1948, (zoon van de muzikant)is de grootste optimist ter wereld. hij denkt onsterfelijk te zijn. Hij vindt sterven slecht, iets dat uitgebannen moet worden. je moet niet meegaan met evolutiebiologen ddie zeggen data alles dood moet omdat je anders geen vernieuwing krijgt en de maatschappij te inflexibel wordt om te overleven.
Hij denkt dat de gemiddelde levensduur elke vier jaar met een jaar zal stijgen. Dat zou de ware nachtmerry zijn voor de actuaris en de dekkingsgraad van pensioenfondsen. Niemand neemt die voorspelling erg serieus, ook al begint men wel te zeggen dat het niet helemal onmogelijk hoeft te zijn voor een korte periode. Bijna niemand is optimistischer dan wij dat elke zeven jaar er een extra verwacht levensjaar bijkomt. Toch gebeurde dat sinds 1900. Actuarissen denken dat ongeveer elke 10 tot 15 jaar er een verwacht levensjaar bijkomt.
hij denkt dat in 2029 zijn computers even intelligent als mensen. Ze komen dan al lang door de Turing test (je kunt geen onderscheid meer maken tussen wat de computer zegt op vragen en tussen een mens). Rond die tijd of eerder krijgen mensen allemaal chips geïmplementeerd die gezondheid en intelligentie sterk ondersteunen. Robots nemen binnenkort het meeste werk van ons over.
De vooruitgang zal heel snel gaan, veel sneller dan wie ook voorspelt. Vooruitgang gaat namelijk exponentieel en dat kunnen we ons niet voorstellen: mensen kunnen eigenlijk alleen maar liniair denken.
kennis verdubbelt elke 14 maanden. Als je dat 20 jaar doorterkt....
Die vooruitgang komt er vooral ook in de biotechnologie (gentechnologie etc) en nanotechnologie. Nanorobotjes gaan alle mankementen straks repareren.
Men zal in de komende jaren snel vorderingen maken hoe je veroudering flink kunt vertragen. nu al kun je al veel doen veroudereing te vertragen (hij slikt 150 pillen en vindt zich 40).we kunnne onze tienduizenden jaren oude software van onze genen eindelijk updaten, reprorogrammeren.
Die opkost van computers en ingeplante chips en al die robots, dat klinkt sinister en lokt bioterrorisme uit, maar Kurzweil zit dit goed aflopen. Hij is niet bang voor de komende New brave world. Maar Kurzweil schetst een scenario waarin het onvermijdbaar is dat de computer de macht van de mens overneemt.
Vooral bioterrorisme is gevaarlijk. biowapens zijn nu al veel dodelijker dan kernbommen.kurzweil werkt samen met US army over bioterreur
grey goo zelfreplicerende nanodingentechnologie (film the blob) zal opkomen.
Kurzweil ziet (eigenlijk net als Kniesmeijer) virtuele mensen komen die 100% lijken op iemand die bijvoorbeeld dood was(maar wel voor turing tests slagen die iemand niet onderscheiden is van bijvoorbeeld zijn vader denkt hij is mogelijk)
er komen discussies als: wat is machine? ze worden als mensen geestig onverwacht creatief
ook slechte eigenschappen zullen machines van mensen en andere dieren overnemen.
mensen vragen zich te weinig af waar de nieuwe mogelijkheden naar toe leiden, de goede en de slechte kanten
Hij denkt dat de gemiddelde levensduur elke vier jaar met een jaar zal stijgen. Dat zou de ware nachtmerry zijn voor de actuaris en de dekkingsgraad van pensioenfondsen. Niemand neemt die voorspelling erg serieus, ook al begint men wel te zeggen dat het niet helemal onmogelijk hoeft te zijn voor een korte periode. Bijna niemand is optimistischer dan wij dat elke zeven jaar er een extra verwacht levensjaar bijkomt. Toch gebeurde dat sinds 1900. Actuarissen denken dat ongeveer elke 10 tot 15 jaar er een verwacht levensjaar bijkomt.
hij denkt dat in 2029 zijn computers even intelligent als mensen. Ze komen dan al lang door de Turing test (je kunt geen onderscheid meer maken tussen wat de computer zegt op vragen en tussen een mens). Rond die tijd of eerder krijgen mensen allemaal chips geïmplementeerd die gezondheid en intelligentie sterk ondersteunen. Robots nemen binnenkort het meeste werk van ons over.
De vooruitgang zal heel snel gaan, veel sneller dan wie ook voorspelt. Vooruitgang gaat namelijk exponentieel en dat kunnen we ons niet voorstellen: mensen kunnen eigenlijk alleen maar liniair denken.
kennis verdubbelt elke 14 maanden. Als je dat 20 jaar doorterkt....
Die vooruitgang komt er vooral ook in de biotechnologie (gentechnologie etc) en nanotechnologie. Nanorobotjes gaan alle mankementen straks repareren.
Men zal in de komende jaren snel vorderingen maken hoe je veroudering flink kunt vertragen. nu al kun je al veel doen veroudereing te vertragen (hij slikt 150 pillen en vindt zich 40).we kunnne onze tienduizenden jaren oude software van onze genen eindelijk updaten, reprorogrammeren.
Die opkost van computers en ingeplante chips en al die robots, dat klinkt sinister en lokt bioterrorisme uit, maar Kurzweil zit dit goed aflopen. Hij is niet bang voor de komende New brave world. Maar Kurzweil schetst een scenario waarin het onvermijdbaar is dat de computer de macht van de mens overneemt.
Vooral bioterrorisme is gevaarlijk. biowapens zijn nu al veel dodelijker dan kernbommen.kurzweil werkt samen met US army over bioterreur
grey goo zelfreplicerende nanodingentechnologie (film the blob) zal opkomen.
Kurzweil ziet (eigenlijk net als Kniesmeijer) virtuele mensen komen die 100% lijken op iemand die bijvoorbeeld dood was(maar wel voor turing tests slagen die iemand niet onderscheiden is van bijvoorbeeld zijn vader denkt hij is mogelijk)
er komen discussies als: wat is machine? ze worden als mensen geestig onverwacht creatief
ook slechte eigenschappen zullen machines van mensen en andere dieren overnemen.
mensen vragen zich te weinig af waar de nieuwe mogelijkheden naar toe leiden, de goede en de slechte kanten
Sunday, 3 January 2010
Avatar
http://www.nytimes.com/2010/01/03/movies/03dargis.html MANOHLA DARGIS
Published: December 30, 2009
HOW much our world of moving-image entertainment has changed in the past decade! We now live in a world of the 24-Hour Movie, one that plays anytime and anywhere you want (and sometimes whether you want it to or not). It’s a movie we can access at home by pressing a few buttons on the remote (and agreeing to pay more for it than you might at the local video store) or with a few clicks of the mouse. The 24-Hour Movie now streams instead of unspools, filling our screens with images that, more and more, have been created algorithmically rather than photographically.
And yet how little our world of moving-image entertainment has changed! On April 14, 1896, The New York Times ran an article with the exciting if cryptic headline “Edison’s Latest Triumph.” The triumph was the Vitascope, a machine that “projects upon a large area of canvas groups that appear to stand forth from the canvas, and move with great facility and agility, as though actuated by separate impulses.” A proprietor of the music hall where the Vitascope was shown off said this machine would reproduce “scenes from various successful plays and operas of the season, and well-known statesmen and celebrities,” adding, “No other manager in this city will have the right to exhibit the Vitascope.”
Today, even when digital, our movies are still filled with celebrities and scenes from successful plays (and books and comics), and the owners of image technologies continue to hold on to their exclusive rights ferociously. Edison didn’t invent the Vitascope, but that’s another story. The story I want to tell here does involve him. But first I want to fast-forward to a recent night when, at a movie theater rigged for 3-D projection, I saw James Cameron’s “Avatar” with an audience that watched the screen with the kind of fixed attention that has become rare at the movies. True, everyone was wearing 3-D glasses, which makes it difficult to check your cellphone obsessively, but they also seemed captivated.
When it was over, people broke into enthusiastic applause and, unusually, many stayed to watch the credits, as if to linger in the movie. Although much has been made of the technologies used in “Avatar,” its beauty and nominal politics, it is the social experience of the movie — as an event that needs to be enjoyed with other people for maximum impact — which is more interesting. That’s particularly true after a decade when watching movies became an increasingly solitary affair, something between you and your laptop. “Avatar” affirms the deep pleasures of the communal, and it does so by exploiting a technology (3-D), which appears to invite you into the movie even as it also forces you to remain attentively in your seat.
“Avatar” serves as a nice jumping-off point to revisit how movies and our experience of them have changed. For starters, when a critic calls a new release “a film” these days, there’s a chance that what she (and you) are looking at wasn’t made with film processes but was created, from pre-visualization to final credits, with digital technologies. Yet, unless a director or distributor calls attention to the technologies used — as do techno-fetishists like Michael Mann and David Fincher, who used bleeding-edge digital cameras to make “Collateral” (2004) and “Zodiac” (2007) — it’s also probable that most reviewers won’t mention if a movie was even shot in digital, because they haven’t noticed or don’t care.
This seems like a strange state of affairs. Film is profoundly changing — or, if you believe some theorists and historians, is already dead — something that most moviegoers don’t know. Yet, because the visible evidence of this changeover has become literally hard to see, and because the implications are difficult to grasp, it is also understandable why the shift to digital has not attracted more intense analysis outside film and media studies. Bluntly put, something is happening before our eyes. We might see an occasional digital artifact (usually, a bit of unintentional data) when a director shoots digital in bright light — look for a pattern of squares or a yellowish tint — but we’re usually too busy with the story to pay much mind.
You can get lost in a movie, or so it seems, and melt into its world. But even when seated third row center and occupying two mental spaces, you understand that you and the movie inhabit separate realms. When I watched “The Dark Knight” in Imax, I felt that I was at the very edge of the screen. “Avatar,” in 3-D, by contrast, blurs that edge, closing the space between you and the screen even more. Like a video game designer, Mr. Cameron seems to want to invite you into the digital world he has created even if, like a film director, he wants to determine your route. Perched between film and digital, “Avatar” shows us a future in which movies will invite us further into them and perhaps even allow us to choose not just the hero’s journey through the story, but also our own.
Saturday, 2 January 2010
boekpresentatie
geschiedenis met ter Veer, de kennismaking met de Kondratieffgolf
De kaart met zijn scenario's
Golven noodzakelijk als toets voor economische verhalen
Schuiven van machten als uitleg Kondratieffgolf
Productiviteitsstijging belangrijker dan ontschulden
voorbeelden productivietitsrevolties en nu: ICt FR avatar cloud computing biotech
De oplossing van de Kredietcrisis: veel investeren in kennis en infrastructuur, opkomst Aziatische consument
het misverstand
paniek 1907 als voorbeeld dreaming eventueel de tandarts of madame gaillard
De kaart met zijn scenario's
Golven noodzakelijk als toets voor economische verhalen
Schuiven van machten als uitleg Kondratieffgolf
Productiviteitsstijging belangrijker dan ontschulden
voorbeelden productivietitsrevolties en nu: ICt FR avatar cloud computing biotech
De oplossing van de Kredietcrisis: veel investeren in kennis en infrastructuur, opkomst Aziatische consument
het misverstand
paniek 1907 als voorbeeld dreaming eventueel de tandarts of madame gaillard
De balance sheet recessie van Richard Koo
Barrons artikel: A Japanese Rx for the West: Keep Spending (2 jan 2010)
http://online.barrons.com/article/SB126228908317212353.html#articleTabs_panel_article%3D1
Koo, misschien wel de beste strategist over Jpan waarschuwt Amerika: Net als Japan na 1990 zit Amerika (en Europa ex Duitsland) in een balance sheet recessie. Men moet ontschulden omdat er te veel gespeeld is via te veel lenen op waardestijging van assets. Als zo iets op gang komt is het niet eenvoudig te stoppen.
De term balance sheet recessie staat nog niet in de economische leerboekjes, maar dat komt nog wel.
De overheid moet de bestedingen gaande houden en vooral niet het tekort terugdringen door minder te besteden zoals Japan in 1997 deed (en de VS na 1937). Japan deed dat twee keer en de economie stortte twee keer in zodat de begrotingstekorten uiteindelijk verder verergerden. Obama moet nog minstens 5 jaar doorgaan met flinke overheidsbestedingen. Obama moet uitleggen dat het bestrijden van een balance sheet recessie niet gaat zoals bij een normale recessie. De omvang van de groei van de overheidsbestedingen moet in de pas lopen met de mate van ontschulden: dus acceleratie als men te veel meer gaat sparen en decleratie als men minder gaat sparen [zoals vroeger altijd gebeurde als de recessie over is, maar nu volgens de consensus niet gaat gebeuren].
Mijn commentaar:
Tsja, zo kreeg Japan een neit meer af te lossen staatsschuld. De demografie maakt dat onmogelijk.Gezinnen ontsparen vanwege de vergrijzing. Alleen het bedrijfsleven spaart nog fors, een niet gezonde zaak.
De problemen van Japan lijken op de huidige problemen van de VS, maar waren toch wel erger. Japan had overspeculatie door vooral bedrijfsleven in 1990 in assets die veel te weinig inkomen genereerden: het huurrendement was maar ongeveer 2%, dividendrendement nog geen 1%. Rendement op eigen vermogen was zeer laag.
Het vasthouden van de speculatieve assets was duur in Japan. Men schreef maar heel langzaam de waarde van de assets af.
In 2010 zijn de huurrendementen veel hoger, hoger dan de rente. Ook het dividendrendement is redelijk. Het rendement op eigen vermoegn is torenhoog, vele malen hoger dan dat van Japan in 1990. Vasthouden van de speculatieve assets heeft zin voor de meeste partijen, omdat er vanuit het inkomen afgelost kan worden. De waardedaling van de assets moet natuurlijk wel beperkt zijn, anders gat het fout. Maar omdat de meeste assets al veel te goedkoop zijn hoeft de wardedaling niet zo groot te zijn als in Japan waar uiteindelijk meer dan 80% van de waarde afging van onroerend goed en aandelen. De demografie van de VS is veel beter. De particulier heeft te veel schuld, maar niet zo veel te veel. De staat heeft nog steeds niet te veel schuld, zeker als je schoont voor de investeringen in de financiële sector. Het bedrijfsleven heeft reeds een sterke balans met een record hoeveelheid cash.
De uitkomst voor de VS nu moet dus wel haast beter zijn dan voor Japan na 1990. Daarvoor is wel nodig dat het vertrouwen verder terugkomt (betrekkelijk eenvoudig als het bedrijfsleven veel meer winst maakt en inflatie laag blijft, dwz als productiviteitsstijging goed blijft).
Wat moet de overhied doen? Ons boek is hier zeer helder in: de overheden zullen veel en veel meer moeten gaan investeren in infrastructuur. Consumptie moet in de VS ongeveer 3-6% minder van de economie gaan uitmaken en investeringen navenant meer.
Voor de VS en vele Emerging Markets is dit simpel: er is veel verbetering mogelijk. Voor landen die de infrastructuurinvesteringen niet verwaarloosd hebben en waarvan de demografie slechts is hebben het moeilijker om infrastructuurinvesteringen rendabel te maken.
Toch is het ex Japan wel mogelijk: er wordt in Europa veel te weinig geld uitgegeven aan onderzoek. Dat betekent een doel van 3% BNP tegen vaak veel minder nu.
Uitgaven voor onderwijs moeten flink omhoog. Dat zijn de meest rendabele investeringen voor een mens geweest en zeker nu in de ICT tijd.
Ook de Groene Revolutie biedt uitmuntende kansen voor meer investeringen. De overheid moet het risico hiervan verminderen door bepaalde opbrengsten te garanderen, zoals bijvoorbeeld Duitsland doet. Veel research is hiervoor nodig en gaande: Silicon Valley strort zich hier al op.
Verder: Koo heeft wel gelijk dat er veel overeenkomsten zijn met de Kredietcrisis en de instorting van Japan na 1990. De manier hoe men investeert in de asset economy is totaal veranderd, net als Japan na 1990. De grote verandering zit neit in het oplopen van de spaarquote om te ontschulden maar in de balansverandering van de besparingen: voor de Kredietcrisis werder enorm veel schuld gemaakt om in de asset economy te investeren (cijfers GS opzoeken). Dat is ineens voorbij. Het meot wel op gang komen, zij het op verantwoorde wijze: het nemen van schuld moet wel voldoende inkomen genereren na de rentelast.
http://online.barrons.com/article/SB126228908317212353.html#articleTabs_panel_article%3D1
Koo, misschien wel de beste strategist over Jpan waarschuwt Amerika: Net als Japan na 1990 zit Amerika (en Europa ex Duitsland) in een balance sheet recessie. Men moet ontschulden omdat er te veel gespeeld is via te veel lenen op waardestijging van assets. Als zo iets op gang komt is het niet eenvoudig te stoppen.
De term balance sheet recessie staat nog niet in de economische leerboekjes, maar dat komt nog wel.
De overheid moet de bestedingen gaande houden en vooral niet het tekort terugdringen door minder te besteden zoals Japan in 1997 deed (en de VS na 1937). Japan deed dat twee keer en de economie stortte twee keer in zodat de begrotingstekorten uiteindelijk verder verergerden. Obama moet nog minstens 5 jaar doorgaan met flinke overheidsbestedingen. Obama moet uitleggen dat het bestrijden van een balance sheet recessie niet gaat zoals bij een normale recessie. De omvang van de groei van de overheidsbestedingen moet in de pas lopen met de mate van ontschulden: dus acceleratie als men te veel meer gaat sparen en decleratie als men minder gaat sparen [zoals vroeger altijd gebeurde als de recessie over is, maar nu volgens de consensus niet gaat gebeuren].
Mijn commentaar:
Tsja, zo kreeg Japan een neit meer af te lossen staatsschuld. De demografie maakt dat onmogelijk.Gezinnen ontsparen vanwege de vergrijzing. Alleen het bedrijfsleven spaart nog fors, een niet gezonde zaak.
De problemen van Japan lijken op de huidige problemen van de VS, maar waren toch wel erger. Japan had overspeculatie door vooral bedrijfsleven in 1990 in assets die veel te weinig inkomen genereerden: het huurrendement was maar ongeveer 2%, dividendrendement nog geen 1%. Rendement op eigen vermogen was zeer laag.
Het vasthouden van de speculatieve assets was duur in Japan. Men schreef maar heel langzaam de waarde van de assets af.
In 2010 zijn de huurrendementen veel hoger, hoger dan de rente. Ook het dividendrendement is redelijk. Het rendement op eigen vermoegn is torenhoog, vele malen hoger dan dat van Japan in 1990. Vasthouden van de speculatieve assets heeft zin voor de meeste partijen, omdat er vanuit het inkomen afgelost kan worden. De waardedaling van de assets moet natuurlijk wel beperkt zijn, anders gat het fout. Maar omdat de meeste assets al veel te goedkoop zijn hoeft de wardedaling niet zo groot te zijn als in Japan waar uiteindelijk meer dan 80% van de waarde afging van onroerend goed en aandelen. De demografie van de VS is veel beter. De particulier heeft te veel schuld, maar niet zo veel te veel. De staat heeft nog steeds niet te veel schuld, zeker als je schoont voor de investeringen in de financiële sector. Het bedrijfsleven heeft reeds een sterke balans met een record hoeveelheid cash.
De uitkomst voor de VS nu moet dus wel haast beter zijn dan voor Japan na 1990. Daarvoor is wel nodig dat het vertrouwen verder terugkomt (betrekkelijk eenvoudig als het bedrijfsleven veel meer winst maakt en inflatie laag blijft, dwz als productiviteitsstijging goed blijft).
Wat moet de overhied doen? Ons boek is hier zeer helder in: de overheden zullen veel en veel meer moeten gaan investeren in infrastructuur. Consumptie moet in de VS ongeveer 3-6% minder van de economie gaan uitmaken en investeringen navenant meer.
Voor de VS en vele Emerging Markets is dit simpel: er is veel verbetering mogelijk. Voor landen die de infrastructuurinvesteringen niet verwaarloosd hebben en waarvan de demografie slechts is hebben het moeilijker om infrastructuurinvesteringen rendabel te maken.
Toch is het ex Japan wel mogelijk: er wordt in Europa veel te weinig geld uitgegeven aan onderzoek. Dat betekent een doel van 3% BNP tegen vaak veel minder nu.
Uitgaven voor onderwijs moeten flink omhoog. Dat zijn de meest rendabele investeringen voor een mens geweest en zeker nu in de ICT tijd.
Ook de Groene Revolutie biedt uitmuntende kansen voor meer investeringen. De overheid moet het risico hiervan verminderen door bepaalde opbrengsten te garanderen, zoals bijvoorbeeld Duitsland doet. Veel research is hiervoor nodig en gaande: Silicon Valley strort zich hier al op.
Verder: Koo heeft wel gelijk dat er veel overeenkomsten zijn met de Kredietcrisis en de instorting van Japan na 1990. De manier hoe men investeert in de asset economy is totaal veranderd, net als Japan na 1990. De grote verandering zit neit in het oplopen van de spaarquote om te ontschulden maar in de balansverandering van de besparingen: voor de Kredietcrisis werder enorm veel schuld gemaakt om in de asset economy te investeren (cijfers GS opzoeken). Dat is ineens voorbij. Het meot wel op gang komen, zij het op verantwoorde wijze: het nemen van schuld moet wel voldoende inkomen genereren na de rentelast.
Arie bombari
Arie van der Zwan schreef op 2 januari 2010 een artikel in de nrc: "Wil je bezuinigen in een economie van aandeelhouders, geef dan werknemers een aandeel".
In de crisis deed iedereen hetzelfde (geld smijten nar financiële sector etc.). Bij het herstel zullen de verschillen komen. Business as usual moet het niet worden. Er moeten de juiste keuzes gemaakt worden. Verder de creativiteit van de financiële sector afknijpen is verliezend, gezien o.a. de enorme extra push die deze sector aan de rest van de economie heeft gegeven in de afgelopen 20 jaar.
Van der Zwan ziet het niet van zelf goed gaan: Japan kwam eerder uit de recessie dan Europa/VS maar zakt opnieuw weg. De bedrijfsinvestreingen zijn er niet goed van de grond gekomen [PV: winstgevendheid is nog erg slecht, dit verbetert nu snel. Maar Japan is niet het cashflow monster dat het was voor 1990 toen winstmarge dun was maar cashflow hog. Allee investeringen groeiden in waarde waardoor er weinig winst en veel waarde werd gecreëerd. Na 1990 ging dat fout].
Voor aantrekken van investeringen zijn er te veelonzekerheden. De kosten zijn gelukkig wel laag. je hebt een goed functionerende arbeidsmarkt, stabiel fiscaal(investerings) klimaat, adequate kennisinfrastructuur en veilige toegang tot exportmarkten.
Van der Zwan stelt dat loonmatiging straks niet de goede weg is, zoals Nederland na 1981 deed. [eens, loonstijging moet redelijk in pas blijven lopen met stijging productiviteit, er net iets onder liggen. De welvaartsprong van Nederland werd vooral gemaakt door de creatie van hoogwaardige deeltijdbanen, dat is nog steeds de groete kracht van Nederland.]
Van der Zwan ziet de CDA te zwaar inzetten op aflossen van de staatsschuld via draconische bezuinigingen met een noodzakelijkerwijze daarbij horende loonmatiging. Het is beter de overheidsinvesteringen in de financiële sector te gelde te maken [eens].
PvdA'erVan der Zwan roept om een nieuw elan in de politiek [de lente moet komen in de tijdgeest van Kniesmeijer, dat is ook nodig om de PvdA weer in het zadel te krijgen]
De reële economie is weer aan zet nu de kapitalinjecties in het financiële stelsel voorbij zijn.
Er is vertrouwen nodig, dat schept bereidheid tot veranderen.
Het denken op lange termijn moet terugkeren: niet de agenda van de aandeelhouders maar die van alle stakeholders.
In de crisis deed iedereen hetzelfde (geld smijten nar financiële sector etc.). Bij het herstel zullen de verschillen komen. Business as usual moet het niet worden. Er moeten de juiste keuzes gemaakt worden. Verder de creativiteit van de financiële sector afknijpen is verliezend, gezien o.a. de enorme extra push die deze sector aan de rest van de economie heeft gegeven in de afgelopen 20 jaar.
Van der Zwan ziet het niet van zelf goed gaan: Japan kwam eerder uit de recessie dan Europa/VS maar zakt opnieuw weg. De bedrijfsinvestreingen zijn er niet goed van de grond gekomen [PV: winstgevendheid is nog erg slecht, dit verbetert nu snel. Maar Japan is niet het cashflow monster dat het was voor 1990 toen winstmarge dun was maar cashflow hog. Allee investeringen groeiden in waarde waardoor er weinig winst en veel waarde werd gecreëerd. Na 1990 ging dat fout].
Voor aantrekken van investeringen zijn er te veelonzekerheden. De kosten zijn gelukkig wel laag. je hebt een goed functionerende arbeidsmarkt, stabiel fiscaal(investerings) klimaat, adequate kennisinfrastructuur en veilige toegang tot exportmarkten.
Van der Zwan stelt dat loonmatiging straks niet de goede weg is, zoals Nederland na 1981 deed. [eens, loonstijging moet redelijk in pas blijven lopen met stijging productiviteit, er net iets onder liggen. De welvaartsprong van Nederland werd vooral gemaakt door de creatie van hoogwaardige deeltijdbanen, dat is nog steeds de groete kracht van Nederland.]
Van der Zwan ziet de CDA te zwaar inzetten op aflossen van de staatsschuld via draconische bezuinigingen met een noodzakelijkerwijze daarbij horende loonmatiging. Het is beter de overheidsinvesteringen in de financiële sector te gelde te maken [eens].
PvdA'erVan der Zwan roept om een nieuw elan in de politiek [de lente moet komen in de tijdgeest van Kniesmeijer, dat is ook nodig om de PvdA weer in het zadel te krijgen]
De reële economie is weer aan zet nu de kapitalinjecties in het financiële stelsel voorbij zijn.
Er is vertrouwen nodig, dat schept bereidheid tot veranderen.
Het denken op lange termijn moet terugkeren: niet de agenda van de aandeelhouders maar die van alle stakeholders.
Dubai
Ik zag zaterdag een rapportage over de opkomst van de kunsthandel in Dubai. Net als Singapore plant de oncorrupte heerser wat goed is voor het land. Daarbij moet het leefklimaat zodanig worden dat iedereen er wil wonen en niet tijdelijk zoals nu wel erg veel het geval is. Dubai moet daarom een cultureel centrum worden. Abu Dhabi zet hier overigens nog zwaarder op in. Je ziet de westerlingen kunst aan de man brengen, nu nog op kleine schaal, maar er is zo veel surpluskapitaal dat het voor Christies rendabel is zwaar op Dubai in te zetten. De baas van Christies in Dubai zei: het is ongelooflijk hoe weinig er aan de muren hangt in al die neiuwe appartementen.
In de film zag je hoe de moderne, vaak arabische, kunst voor hoge prijzen gekocht werd.
Dubai blijft een vreemd fenomeen. Er werd geld als water verdiend en die tijd zal waarschijnlijk wel weer terugkeren. Bijna iedereen vindt Dubai een soort nepstaat: je lijkt op te moeten passen anders duw je de decors in de filmset van de hoge gebouwen zo maar om. 10% van de bewoners is autochtoon. Het is raar dat midden in de woestijn er zo veel waterverslindende projecten zijn. Een te groot deel van het openbare leven speelt zich af in hotels.
Dubai is de Arabic dream en trekt daardoor veel creatief talent aan. De nieuwe inwoners leven meestal slechts een bepaalde tijd van het jaar in Dubai en de rest in bijvoorbeeld Londen. Vader verdient het geld in Dubai en de rest van het gezin woont liever niet in Dubai, maar die aversie tegen Dubai is zienderogen af aan het nemen (o.a. door slimme projecten als het bevorderen van kunst).
In de film zag je hoe de moderne, vaak arabische, kunst voor hoge prijzen gekocht werd.
Dubai blijft een vreemd fenomeen. Er werd geld als water verdiend en die tijd zal waarschijnlijk wel weer terugkeren. Bijna iedereen vindt Dubai een soort nepstaat: je lijkt op te moeten passen anders duw je de decors in de filmset van de hoge gebouwen zo maar om. 10% van de bewoners is autochtoon. Het is raar dat midden in de woestijn er zo veel waterverslindende projecten zijn. Een te groot deel van het openbare leven speelt zich af in hotels.
Dubai is de Arabic dream en trekt daardoor veel creatief talent aan. De nieuwe inwoners leven meestal slechts een bepaalde tijd van het jaar in Dubai en de rest in bijvoorbeeld Londen. Vader verdient het geld in Dubai en de rest van het gezin woont liever niet in Dubai, maar die aversie tegen Dubai is zienderogen af aan het nemen (o.a. door slimme projecten als het bevorderen van kunst).
The dicatorship premium
http://www.fool.com/investing/international/2009/11/16/the-price-of-democracy.aspx
Would you rather invest in a democracy or a dictatorship?
Before you answer, consider that businesses in the former ostensibly have freedom from persecution, secure property rights, and recourse to the courts in the face of regulation. Businesses in dictatorships, on the other hand, are subject to significant government scrutiny and regulation, have no legitimate due process, and could be forced to take action that is against their best interest.
Given that framework, the answer is a pretty easy one: We'd all like to invest in democracies.
But we don't
The data, however, show that investors actually prefer dictatorships over democracies-- or at least one major dictatorship over one major democracy.
China
100 2009 Democratic Institutions Ranking
40.7 October 2009 P/E
India
36 2009 Democratic Institutions Ranking
14.6 October 2009 P/E
(Data from Motley Fool Global Gains research and the Legatum Institute).
That's right: When investors are voting with their wallets, they pay a significant premium to invest in the efficiency of China's communist dictatorship. That's the only feasible explanation for why the valuation spread between the stocks in these countries is so wide.
Is this right?
The fact is that as much lip service as we pay to democracy, investors at the end of the day crave certainty. And with its five-year plans, the policy trial balloons it floats via state-run media, and the need to maintain economic growth in order to maintain power, China provides investors with more certainty than any other emerging market.
But investors should think long and hard about why they're paying more than 40 times earnings to own stocks in a dictatorship.
Here's why
Take Baidu.com (Nasdaq: BIDU), for example. This company dominates the fast-growing search engine space in China, and it's extremely profitable. However, one reason it's so dominant is because the government casts favor on it, since Baidu limits its search results to comply with China's Internet censorship regulations. And the Chinese government is trying more and more to regulate the Internet. If Baidu goes along, it risks alienating users. If it doesn't, it risks the government's wrath. Investors, however, must be overlooking this very real risk when they pay 70 times earnings to buy the stock.
Contrast that reality with Indian Internet portal Rediff.com (Nasdaq: REDF). Like Baidu, Rediff carries a high valuation, but unlike Baidu it struggles to grow sales and profits. That's because Internet penetration in India -- at just 7% -- is so much lower than it is in China because of the inability to proceed with infrastructure projects in the country.
What about this scenario?
Or consider the mobile phone industry in the two countries. China -- because the industry is heavily regulated -- has three players: China Mobile (NYSE: CHL), China Unicom (NYSE: CHU), and China Telecom (NYSE: CHA). India's telecom landscape, on the other hand, is much more diversified, with carriers including Bharti Airtel, Reliance Communications, Vodafone (NYSE: VOD), Tata DoCoMo (a joint venture between India's Tata Group and Japan's NTT DoCoMo (NYSE: DCM)), and many more. Further, while state-owned China Mobile dominates China with nearly 70% of the market share, the biggest player in India is Airtel, with just 27% market share.
And while China Mobile does not look like the more expensive stock, remember that its results are being skewed by one benefit of being a state-directed giant with limited competition: the world's best profit margins.
Would you rather invest in a democracy or a dictatorship?
Before you answer, consider that businesses in the former ostensibly have freedom from persecution, secure property rights, and recourse to the courts in the face of regulation. Businesses in dictatorships, on the other hand, are subject to significant government scrutiny and regulation, have no legitimate due process, and could be forced to take action that is against their best interest.
Given that framework, the answer is a pretty easy one: We'd all like to invest in democracies.
But we don't
The data, however, show that investors actually prefer dictatorships over democracies-- or at least one major dictatorship over one major democracy.
China
100 2009 Democratic Institutions Ranking
40.7 October 2009 P/E
India
36 2009 Democratic Institutions Ranking
14.6 October 2009 P/E
(Data from Motley Fool Global Gains research and the Legatum Institute).
That's right: When investors are voting with their wallets, they pay a significant premium to invest in the efficiency of China's communist dictatorship. That's the only feasible explanation for why the valuation spread between the stocks in these countries is so wide.
Is this right?
The fact is that as much lip service as we pay to democracy, investors at the end of the day crave certainty. And with its five-year plans, the policy trial balloons it floats via state-run media, and the need to maintain economic growth in order to maintain power, China provides investors with more certainty than any other emerging market.
But investors should think long and hard about why they're paying more than 40 times earnings to own stocks in a dictatorship.
Here's why
Take Baidu.com (Nasdaq: BIDU), for example. This company dominates the fast-growing search engine space in China, and it's extremely profitable. However, one reason it's so dominant is because the government casts favor on it, since Baidu limits its search results to comply with China's Internet censorship regulations. And the Chinese government is trying more and more to regulate the Internet. If Baidu goes along, it risks alienating users. If it doesn't, it risks the government's wrath. Investors, however, must be overlooking this very real risk when they pay 70 times earnings to buy the stock.
Contrast that reality with Indian Internet portal Rediff.com (Nasdaq: REDF). Like Baidu, Rediff carries a high valuation, but unlike Baidu it struggles to grow sales and profits. That's because Internet penetration in India -- at just 7% -- is so much lower than it is in China because of the inability to proceed with infrastructure projects in the country.
What about this scenario?
Or consider the mobile phone industry in the two countries. China -- because the industry is heavily regulated -- has three players: China Mobile (NYSE: CHL), China Unicom (NYSE: CHU), and China Telecom (NYSE: CHA). India's telecom landscape, on the other hand, is much more diversified, with carriers including Bharti Airtel, Reliance Communications, Vodafone (NYSE: VOD), Tata DoCoMo (a joint venture between India's Tata Group and Japan's NTT DoCoMo (NYSE: DCM)), and many more. Further, while state-owned China Mobile dominates China with nearly 70% of the market share, the biggest player in India is Airtel, with just 27% market share.
And while China Mobile does not look like the more expensive stock, remember that its results are being skewed by one benefit of being a state-directed giant with limited competition: the world's best profit margins.
Friday, 1 January 2010
Beware of the bulls
Bianco signaleert voortdurend dat het aantal pessimistische verhalen van beleggingsadviseurs zorgelijk laag is. Dat is zorgelijk, meestal moet men daarop contrair zijn. De vorige keren dat men op een vergelijkbaar laag aantal pessimisten stond moest men nogal eens toch optimistisch blijven en in andelen beleggen (bijvoorbeeld juni 2003, 1983)
Ik heb een vakantieplaatje bij de ingang van de boerderij van mijn schoonouders in Australië geplaatst (van een tijdje geleden toen ik nog blond was). Oppassen moest je zeker, want de koeien die ze toen hadden (speciaal geïmporteerd omdat ze goed tegen hitte konden) erg wild waren en flinke hoorns hadden (ja ook de dames). Als je alles van de zonnige kant ziet en dat was natuurlijk het geval toen de foto genomen werd dan moet je oppassen: mooiere kan het niet worden, dus...
Hatzius bank lending en groei consumptie
Eens met Hatzius: groei consumptie hangt voor belangrijk deel af of banken soepeler worden met kredietverlening. Het gaat om vernadering, niet de huidige mate van enorme restrictie.
Hatzius en groei werkgelegenheid
Hatzius gelooft in het regiem van productiviteitsstijging vóór 1995. Na 1995 zit de groei van de payrolls bijna voortdurend, tot 2009, onder het niveau dat de groei van het BNP aangeeft. Vóór 1995 is het verband heel sterk.
Ik geloof dat we nog in het regiem van na 1995 zitten. Benderly geloofde dat ook, maar zwabbert nu.
Dit is cruciaal voor feit of het bedrijfsleven genoeg of juist veel te veel mensen in paniek heeft ontslagen zoals ik en bijvoorbeeld Han de Jong van ABN AMRO denken.
Hatzius en fiscale stimulering
In grote lijnen eens met invloed fiscale stimulering op groei BNP. Toch komt groei na afzwakking in H2 2010 niet echt in gevaar en wordt zelfs beter in 2011.
De 10 vragen van Hatzius
Hatzius: Our forecast for 2010 features sluggish GDP growth, employment gains that are too slow to prevent a further modest increase in the unemployment rate, low (and probably falling) core inflation, and a Federal Reserve that “exits” from some unconventional monetary policies but keeps the funds rate at its current near-zero level.
Hatzius van GS (in polls genoemd als beste economische voorspeller in de VS) had 31 december 10 vragen voor de VS:
1.Zijn de huizenprijzenuitgebodemd? Nee, er gaat nog 5-10% af.
2.Zullen de banken meer gaan lenen? Ja, maar slechts een klein beetje. Het gaat om de verbetering van de leengeneigdheid en die is aan het verbeteren en daarom kan consumptie groeien, maar de groei blijft lager dan normaal.
3.Zal het midden- en kleinbedrijf herstellen? Hoogst onzeker, het zou moeten, maar er is nog geen herstel zichtbaar. Surveys geven te veel herstel big caps aan en zien misère small caps te weinig.
4.Zal werkgelegenheid groeien? Ja, maar heel weinig (100.000 eind Q2). Werkloosheid stabiel. Niet eens met veel economen dat er te veel mensen ontslagen zijn vergeleken met de groei BNP.
5.Zal men meer gaan sparen? Ja, zeker als werkloosheid slechts stabiliseert.
6.Zal inflatie dalen. Ja zeker. Output gap is groot en huren zullen substantieel dalen gezien leegstand.
7.Komt er inflatie door de zwakke dollar? Nee, een 10% val van de dollar leidt tot slechts 0,25% meer inflatie. De dollar staat nu ongeveer op het gemiddelde van de afgelopen twee jaar.
8.Komt er meer fiscale stimulering? Ja zeker, maar niet genoeg om de vergelijking met 2009 positief te maken.
9. Hoe gaat de Fed stoppen met geld drukken? De Fed zal stoppen met actief kopen leningen, maar niet verkopen. Men zal extra reserves bij het bankweze wegtrekken. De FED zal de rente in 2010 nog niet verhogen.
10. Wordt liquiditeit krapper als FED stopt met aankopen leningen? Ja, maar dat zal de liquiditeit slechts gering beïnvloeden.
Mijn commentaar:
1. Huizenprijzen: in grootste deel van VS zullen huizenprijzen echt door blijven stijgen, maar in probleemgebieden zal men geduld moeten hebben. Voor heel de VS betekent dit dat huizenprijzen niet zulen dalen of in ieder geval minder dan de 5-10% die Hatzius aangeeft.
2.Meer bankleningen? Eens dat het om vernadering gaat en niet niveau van kredietverstrekking. Het probleem van het zeer slecht functioneren van de securitisatiemarkt die echt nodig is voor goede kredietgroei wordt vergeten (door bijna iedereen trouwens).
Verder: veel hangt af van groei werkgelegenheid. Die zal beter zijn dan Hatzius aangeeft vermoed ik. Daardoor is de druk van ontschulding in mijn scenario ook minder.
Hatzius van GS (in polls genoemd als beste economische voorspeller in de VS) had 31 december 10 vragen voor de VS:
1.Zijn de huizenprijzenuitgebodemd? Nee, er gaat nog 5-10% af.
2.Zullen de banken meer gaan lenen? Ja, maar slechts een klein beetje. Het gaat om de verbetering van de leengeneigdheid en die is aan het verbeteren en daarom kan consumptie groeien, maar de groei blijft lager dan normaal.
3.Zal het midden- en kleinbedrijf herstellen? Hoogst onzeker, het zou moeten, maar er is nog geen herstel zichtbaar. Surveys geven te veel herstel big caps aan en zien misère small caps te weinig.
4.Zal werkgelegenheid groeien? Ja, maar heel weinig (100.000 eind Q2). Werkloosheid stabiel. Niet eens met veel economen dat er te veel mensen ontslagen zijn vergeleken met de groei BNP.
5.Zal men meer gaan sparen? Ja, zeker als werkloosheid slechts stabiliseert.
6.Zal inflatie dalen. Ja zeker. Output gap is groot en huren zullen substantieel dalen gezien leegstand.
7.Komt er inflatie door de zwakke dollar? Nee, een 10% val van de dollar leidt tot slechts 0,25% meer inflatie. De dollar staat nu ongeveer op het gemiddelde van de afgelopen twee jaar.
8.Komt er meer fiscale stimulering? Ja zeker, maar niet genoeg om de vergelijking met 2009 positief te maken.
9. Hoe gaat de Fed stoppen met geld drukken? De Fed zal stoppen met actief kopen leningen, maar niet verkopen. Men zal extra reserves bij het bankweze wegtrekken. De FED zal de rente in 2010 nog niet verhogen.
10. Wordt liquiditeit krapper als FED stopt met aankopen leningen? Ja, maar dat zal de liquiditeit slechts gering beïnvloeden.
Mijn commentaar:
1. Huizenprijzen: in grootste deel van VS zullen huizenprijzen echt door blijven stijgen, maar in probleemgebieden zal men geduld moeten hebben. Voor heel de VS betekent dit dat huizenprijzen niet zulen dalen of in ieder geval minder dan de 5-10% die Hatzius aangeeft.
2.Meer bankleningen? Eens dat het om vernadering gaat en niet niveau van kredietverstrekking. Het probleem van het zeer slecht functioneren van de securitisatiemarkt die echt nodig is voor goede kredietgroei wordt vergeten (door bijna iedereen trouwens).
Verder: veel hangt af van groei werkgelegenheid. Die zal beter zijn dan Hatzius aangeeft vermoed ik. Daardoor is de druk van ontschulding in mijn scenario ook minder.
Subscribe to:
Posts (Atom)